Η Κατερίνα  Αγγελίτσα ηθοποιός και η ίδια και μαθήτρια της Αγγελικής Καρυστινού από την Δραματική Σχολή Πράξη Επτά, που  σε αυτή  την παράσταση δουλεύει ως βοηθός σκηνοθέτης, λέει: «Είναι μαγικό να βλέπεις το σινεμά να συναντιέται με το θέατρο, οι εικόνες ξεπηδούν από παντού και όλα -σκηνοθεσία-υποκριτική- βίντεο προβολές-ηχητικό περιβάλλον, -μας μεταφέρουν κάθε φορά σε μία παραλία-ακούω τη θάλασσα, βλέπω την άμμο, βρίσκομαι μπροστά σε ένα crime scene, σε έναν αλλόκοτο τόπο μεταξύ θανάτου και ζωής που κρατάει συντροφιά, συνομιλεί αλλά και “περιπαίζει” τον Παζολίνι. Εκείνος βγαίνει έξω από το άψυχο του σώμα και αναμετράται με τη ζωή που αναγκαστικά αφήνει πίσω, αλλά και με τον θάνατο που έρχεται. Και τελικά δεν μπορείς παρά να μη συγκινηθείς βαθιά με έναν άνθρωπο που δεν σταμάτησε ποτέ να παλεύει, δεν μπορείς παρά να μην εμπνευστείς από τη ζωή του, δεν μπορείς τελικά να μην απαιτείς κι εσύ από τον εαυτό σου να μην φύγεις από αυτή τη ζωή χωρίς να έχεις δώσει τους δικούς σου αγώνες».

Το να ερμηνεύεις ένα ιστορικό πρόσωπο δεν είναι απλή υπόθεση. Ο Ένκε Φεζολλάρι που με μια εντυπωσιακή μεταμόρφωση εξομολογείται: «Ακουμπώ στα βιώματά μου, στο δικό μου υποπρολεταριάτο, στην πείνα, στα δύσκολα χρόνια στην Αθήνα του 1993 όταν έφτασα όπως ο Πιερ Πάολο στη Ρώμη, στις ηρωίδες μου… Τρέχω να βρω αναφορές: η σχέση μου με την μαμά μου, οι πληγές, εγώ φοβάμαι ο Πιερ όχι, τον θαυμάζω, με επισκέπτεται στα όνειρα κάθε βράδυ, τρόμος στιγμές όταν σκέφτομαι ποσό άγρια τον δολοφόνησαν πολιτική του στάση, έλεγε πάντα αλήθειες, αναρωτιέμαι αν υπάρχουν τέτοιες προσωπικότητες σήμερα… Υπάρχουν στιγμές στη πρόβα ιδίως όταν στο τέλος του μονολόγου ξεψυχώ, που με καταλαμβάνει ένας τρόμος και μια υπέρτατη αγωνία του να ζήσω … Δύσκολο εγχείρημα να αναμετριέσαι με την αλήθεια του Παζολίνι, η σκηνοθέτης μου με εμψυχώνει, με καθοδηγεί με ευλάβεια στις πιο σκοτεινές πλευρές του Πιερ. Στην αρχή, είναι η αλήθεια, φοβόμουν, γιατί ο Παζολίνι υπήρξε μια  από τις πιο σημαντικές προσωπικότητες του 20ου αιώνα, όμως σταδιακά ανακάλυψα πως όλοι με έναν τρόπο συνδεόμαστε με τη σκέψη του. Οι θέσεις του Παζολίνι αφορούν την ανθρωπότητα, και κάπως έτσι βρήκα κι εγώ τη σύνδεσή μου μαζί του».



Πηγή:bovary.gr