Ο Κροάτης, Marinko Ogorec, ειδικός σε υπερηχητικούς πυραύλους που χρησιμοποιούν οι Ρώσοι μιλώντας σε τηλεοπτική εκπομπή τονίζει ότι η Δύση δεν έχει απαντήσεις σε αυτούς.

Aναλυτικά η συνέντευξη:

Παρατηρούμε ότι ολόκληρη η λεκάνη της Αζοφικής Θάλασσας είναι τώρα υπό τον έλεγχό των Ρώσων, ακόμα κι αν καταφέρουν να διασχίσουν την Οδησσό στο τμήμα της Μολδαβίας και στο τμήμα της Οδησσού, η κατάσταση γίνεται ακόμη πιο περίπλοκη επειδή η Ουκρανία θα αποκοπεί εντελώς από τη θάλασσα.

Το αρχικό σχέδιο του Πούτιν δεν πήγε όπως οραματιζόταν και τώρα, με την τακτική, οι στόχοι άλλαξαν. Η Ουκρανία απειλείται από την πλήρη καταστροφή πόλεων;

Θα το δούμε, γεγονός είναι ότι ο «ξαφνικός πόλεμος» τελείωσε, ολοκληρώθηκε μια στρατηγική έκπληξη που αρχικά ήταν εξαιρετικά ορατή, η οποία οδήγησε στην καταστροφή του συστήματος αεράμυνας της Ουκρανίας και της αεροπορίας της. Δεν υπάρχει πια στρατηγικός αιφνιδιασμός, οι Ουκρανοί έχουν εδραιώσει την άμυνά τους, αμύνονται πολύ σκληρά και τώρα μπαίνουμε στη δεύτερη φάση του πολέμου, πολύ πιο στατική από ότι ήταν στην αρχή. Μιλάμε για το γεγονός ότι τώρα οι μεγάλες πόλεις έχουν έρθει σε μία μεγάλη περικύκλωση και χτυπιούνται πολύ καλά από πυροβολικό και πυραυλικά συστήματα. Μπορεί να υποθέσουμε ότι τέτοιες τακτικές θα συνεχιστούν.

Η Μαριούπολη δεν υπέγραψε τη συνθηκολόγηση, αλλά είναι μια πόλη που θα παραμείνει σύμβολο αυτής της επιθετικότητας. Είναι πιθανό τη μοίρα του να βιώσει το Κίεβο ή είναι υπερβολικό;

Νομίζω ότι αυτό είναι υπερβολικό, γιατί το Κίεβο είναι πολύ μεγαλύτερο από τη Μαριούπολη, και είναι επίσης η πρωτεύουσα, υπάρχει μια διαφορετική χροιά, θα αμυνθεί διαφορετικά, θα είναι ένας διαφορετικός τρόπος λειτουργίας και μάχης σε μια τόσο μεγάλη πόλη. Είναι δύσκολο να πούμε τι θα αποφασίσουν οι Ρώσοι όταν πρόκειται για το Κίεβο, και όσον αφορά τη Μαριούπολη, είναι σε ένα πλήρες περιβάλλον, διεξάγονται εξαιρετικά διεξοδικές μάχες εκεί και είναι προφανές ότι όσον αφορά τη Μαριούπολη η ρωσική πλευρά ανησυχεί. Είναι ένας στόχος που πρέπει να καταστρέψει πλήρως με την απόλυτη έννοια της λέξης. Θέλουν να το ισοπεδώσουν και δεν επιλέγουν τα μέσα και τις μεθόδους για να κατακτήσουν αυτή την πόλη.

Τι γίνεται στα βόρεια της Ουκρανίας, οι Ρώσοι δεν πήγαν εκεί όπως φαντάζονταν;

Ξεκίνησαν εκεί με ξαφνικό πόλεμο – «blitzkrieg», δηλαδή εντατικές επιχειρήσεις μάχης, αλλά στο βορρά υπάρχουν μεγάλες πόλεις, δηλαδή οι δύο μεγαλύτερες, το Κίεβο και το Χάρκοβο, είναι εξαιρετικά ισχυρά οχυρά άμυνας που δεν μπορούν να παρακαμφθούν έτσι και είναι ξεκάθαρο ότι η οι Ρώσοι εκεί βρήκαν μεγάλη αντίσταση. Από την άλλη, υπήρξαν μεγάλα λάθη τακτικής από την πλευρά των Ρώσων. Αν θυμηθούμε εκείνη την περίφημη ουρά των 65 χιλιομέτρων, με τη στρατιωτική τακτική, για να το θέσω ήπια, είναι πολύ περίεργο που επέτρεψαν κάτι τέτοιο.

Πώς είναι δυνατόν να έκαναν τέτοιο λάθος;

Αυτό έγινε από διοικητές πεδίου. Είναι πολύ δύσκολο να φανταστεί κανείς ότι μια τόσο μεγάλη στρατιωτική φάλαγγα κινείται έτσι μονοκόμματη, υπάρχει πολύ μεγάλο πρόβλημα εφοδιασμού, μάχης και αεροπορικής ασφάλειας. Συνήθως σε τέτοιες περιπτώσεις, όταν έχετε μια τέτοια ομάδα δυνάμεων, αυτές οι δυνάμεις σπάνε σε πολλές μικρότερες στήλες που θα διεισδύσουν από διαφορετικές κατευθύνσεις στον στόχο και δεν θα δημιουργήσουν μια τέτοια στήλη μαμούθ που είναι εύκολος στόχος και μπορεί να χτυπηθεί στο πλάι, από τον αέρα ή από οπουδήποτε. Μάλλον εδώ συνέβη κάτι που δεν περίμεναν ή δεν έπρεπε να συμβεί με τη έννοια στρατιωτικής τακτικής. Όσο για το νότο, εκεί η κατάσταση είναι πολύ διαφορετική. Εδώ οι μάχες ήταν ταχύτερες και πιο έντονες και η αντίσταση πιο αδύναμη. Αυτό φαίνεται και στο έδαφος που κατακτήθηκε στο νότο.

Εδώ ανήκει και η Οδησσός, άρχισαν οι βομβαρδισμοί της, πόσο μπορεί να αντέξει ο ουκρανικός στρατός στην Οδησσό;

Αν το συγκρίνουμε με τη Μαριούπολη, μπορεί να πάρει πολύ χρόνο. Η Μαριούπολη είναι μια πολύ μικρότερη πόλη και λιμάνι με πολύ λιγότερες δυνατότητες από την Οδησσό, που είναι το μεγαλύτερο λιμάνι της Μαύρης Θάλασσας. Εάν η Μαριούπολη αμύνεται τόσο εντατικά, δεν υπάρχει λόγος να μην είναι το ίδιο με την Οδησσό, θα είναι πολύ δύσκολο να σπάσουν οι ρωσικές δυνάμεις.

Πώς σχολιάζετε τις διαπραγματεύσεις Ρωσίας-Ουκρανίας;

Έχουν ήδη ξεκινήσει, αυτό είναι το πρώτο μήνυμα ότι οι πολεμικές επιχειρήσεις έρχονται σιγά σιγά σε κατάσταση αναμονής. Με άλλα λόγια, μόλις ξεκινήσουν οι διαπραγματεύσεις, σημαίνει ότι οι πολεμικές επιχειρήσεις θα έρθουν σε πιο στατική θέση. Αυτές οι ενέργειες θα σταματήσουν λίγο, δεν θα σταματήσουν. Πρόκειται για αρχικές διαπραγματεύσεις, επομένως δεν μπορεί να αναμένεται θεαματική στροφή από αυτές. Οι πραγματικές διαπραγματεύσεις θα ακολουθήσουν μόνο όταν παγιωθεί η κατάσταση στο έδαφος, δηλαδή όταν και οι δύο πλευρές βρεθούν σε μια κατάσταση όπου δεν μπορούν πλέον να προχωρήσουν στρατιωτικά επί τόπου ή με κάποιο τρόπο να επιτύχουν τους στόχους τους.

Τι γίνεται με την Κριμαία, θα πρέπει η Ουκρανία να επιμείνει σε αυτό το έδαφος στις διαπραγματεύσεις;

Δεν είμαι σίγουρος ότι η Κριμαία είναι μια πιο αμφισβητήσιμη επιλογή, νομίζω ότι το έδαφος είναι σίγουρα μια χαμένη υπόθεση για την Ουκρανία.

Είναι δυνατόν να συναντηθούν δύο πρόεδροι;

Όχι σε αυτό το στάδιο της σύγκρουσης. Για να συναντηθούν πρέπει να δημιουργηθούν έντονες προδιαθέσεις. Οι πολεμικές επιχειρήσεις πρέπει να έρθουν σε μια εντελώς στατική φάση, πρέπει να υπάρξουν παραχωρήσεις και από τις δύο πλευρές και να δημιουργηθούν προκαταρκτικές διαπραγματεύσεις για το τι θα μπορέσουν να συζητήσουν οι δυο τους. Με άλλα λόγια, όλα πρέπει να συμφωνηθούν πριν έρθουν και απλώς να τα ονομάσουν ή να τα υπογράψουν.

Είναι ξεκάθαρο ότι η Δύση ξεκίνησε με τον εφοπλισμό, η Γερμανία θα επενδύσει 100 δισ. ευρώ στον στρατό της, η Μεγάλη Βρετανία αγοράζει αμερικανικά αμυντικά συστήματα ραντάρ, η Πολωνία αγοράζει αμερικανικά drones. Η πίεση στην Ευρώπη αυξάνεται.

Ναι, η Ευρώπη συνειδητοποίησε επιτέλους ότι η ασφάλεια των αγαθών στην αγορά είναι όπως κάθε άλλη. Όσο περισσότερο επενδύετε στη δική σας ασφάλεια, τόσο περισσότερη αυτοπεποίθηση θα έχετε. Μπορεί να φανεί ότι κανείς δεν εξαιρείται από πιθανά προβλήματα, άλλωστε, όχι μόνο από αυτή τη συμμετρική σύγκρουση, όπως συμβαίνει στην Ουκρανία, αλλά και από διάφορες μορφές ασύμμετρης δράσης. Είχαμε πρόσφατα, η οποία πέρασε λίγο απαρατήρητη, μια επίθεση με ένα όχημα σε αυτοκινητοπομπή σε μια μικρή πόλη όχι μακριά από τις Βρυξέλλες. Είναι προφανώς μια μορφή τρομοκρατίας, γιατί είναι προφανώς μια εσκεμμένη, εσκεμμένα προκληθείσα επίθεση σε μια στήλη ανθρώπων που προετοιμάζονται για μια καρναβαλική πορεία, και μια τέτοια κατάσταση είναι απαράδεκτη. Παρόμοιο με αυτό συνέβη και στη Νίκαια της Γαλλίας όταν πέθαναν 80 άνθρωποι. Μιλάμε για μια ολόκληρη σειρά διαφορετικών προβλημάτων που αντιμετωπίζει ο σύγχρονος κόσμος και θα αντιμετωπίζει όλο και περισσότερα. Οι πολιτικοί αρχίζουν να καταλαβαίνουν ότι πρέπει να επενδυθεί η ασφάλεια, να εξοπλιστούν συστήματα ασφαλείας, ο κατασταλτικός μηχανισμός που αποτελείται από την αστυνομία, τον στρατό και τις μυστικές υπηρεσίες πρέπει να είναι σε θέση να αντιδρά προληπτικά. Είναι κατανοητό ότι γίνονται επενδύσεις σε συστήματα ασφαλείας, αγοράζονται όπλα και εξοπλισμός και ενισχύεται ο κατασταλτικός μηχανισμός ασφαλείας. Είναι φυσιολογικό.

Τι πρέπει να κάνει η Κροατία για αυτό;

Εμείς, όπως μεγάλο μέρος της Ευρώπης, έχουμε εγκαταλείψει τον τομέα της ασφάλειάς μας, ειδικά το στρατιωτικό τμήμα, και αυτό συμβαίνει εδώ και πολλά χρόνια, τις τελευταίες δύο δεκαετίες κατά τις οποίες δεν έχει γίνει καμία επένδυση σε αυτόν τον τομέα και τώρα αποδεικνύεται ότι αυτό είναι πρόβλημα. Λογικά, αν δεν έχεις επενδύσει σε κάτι για πολύ καιρό, τότε ξαφνικά πρέπει να επενδύσεις πολλά για να το αναπληρώσεις, οπότε τώρα οι Κροατικές Ένοπλες Δυνάμεις έχουν πολλές απαιτήσεις και ανάγκες και δεν υπάρχουν τόσα κεφάλαια που μπορεί να καλυφθεί σε σύντομο χρονικό διάστημα. Ωστόσο, μπορούμε να πούμε ότι ξεκινήσαμε καλά, δηλαδή αυτή η Κυβέρνηση έχει ξεκινήσει καλά αυτόν τον εκσυγχρονισμό με την προμήθεια στρατιωτικών αεροσκαφών, ωστόσο – είναι απλώς μια σταγόνα στον ωκεανό.

Υποχρεωτική στρατιωτική θητεία, ναι ή όχι;

Κάποια μορφή εκπαίδευσης ασφαλείας ναι, θα χρειαζόταν όλοι οι άνθρωποι που ζουν οπουδήποτε. Μας λείπει μια κουλτούρα ασφάλειας. Πρόσφατα είχαμε μια κατάσταση όπου δύο μαθητές σκοτώθηκαν από ηλεκτροπληξία κοντά στο σιδηρόδρομο. Είναι καταστάσεις που δεν πρέπει να συμβαίνουν σε μια χώρα που έχει τη πολιτισμική ασφάλεια. Οι άνθρωποι πρέπει να μπορούν να παρακολουθούν την κατάσταση γύρω τους, αν βάλουν ακουστικά στα αυτιά τους, κοιτάζουν στα κινητά τους τηλέφωνα περνώντας τις γραμμές του σιδηροδρόμου, μπορεί να επακολουθήσει η τραγωδία.

Ας επιστρέψουμε στη Ρωσία. Πόσους υπερηχητικούς πυραύλους θα μπορούσαν να έχουν, είδαμε πρόσφατα τις καταστροφικές συνέπειες. Υπάρχει καθόλου άμυνα ενάντια σε τέτοια όπλα;

Έχουν δύο λειτουργικά συστήματα υπερηχητικών όπλων, το Avangard και το Dagger. Φυσικά, δουλεύουν και σε νέα που είναι λίγο πολύ σε πειραματική φάση. Αυτά είναι τα τελευταίας γενιάς όπλα, οπότε είναι δύσκολο να πούμε πόσα έχουν γιατί είναι πολύ εμπιστευτικά. Δεν πιστεύω ότι έχουν πολλά από αυτό ως κλασικό όπλο, αλλά το γεγονός είναι ότι το παράγουν. Προς το παρόν, δεν υπάρχει απάντηση σε αυτά τα όπλα, είναι βλήματα που πετούν με ταχύτητες από 6 έως 10 Mach, δηλαδή ταχύτητες 6 έως 10 φορές μεγαλύτερες από την ταχύτητα του ήχου, και κάνουν και ελιγμούς. Προς το παρόν, είναι πολύ δύσκολο να πούμε πότε τέτοια συστήματα θα μπορέσουν να καταρρεύσουν, όχι ακόμη, η Δύση δεν έχει απαντήσεις σε αυτά.

Από τη μια αναπτύσσουν νέα, σύγχρονα, ισχυρά όπλα που απειλούν όλο τον κόσμο και από την άλλη ο στρατός τους δείχνει μια σειρά από λάθη στο έδαφος. Πώς γίνεται η κατάσταση στον στρατό τους να είναι τόσο αντιφατική;

Δεν είναι αντιφατικά, το οπλικό σύστημα και η στρατιωτική βιομηχανία αποτελούν μόνο μέρος του όλου τμήματος. Η διαχείριση, η οργάνωση και η καθοδήγηση μονάδων είναι μια ιστορία από μόνη της. Προφανώς αυτές οι παραλείψεις έχουν γίνει σε ηγετικά και διοικητικά μεγάλα σχήματα καθώς η στρατιωτική βιομηχανία αναπτύσσει τα συστήματά της. Αυτό δεν είναι ασυμβίβαστο, γιατί τα όπλα είναι απλά εργαλεία. Εάν σας το δώσει η βιομηχανία, εξαρτάται από το πώς το χρησιμοποιείτε, χρησιμοποιήστε το. Γεγονός είναι ότι οι Ρώσοι έκαναν ορισμένα λάθη τακτικής στο γήπεδο, αλλά όλα αυτά που έχουν κερδίσει μέχρι τώρα αντιπροσωπεύουν αξιοσέβαστες κατακτήσεις, ας μην προσποιούμαστε ότι δεν ισχύει αυτό. Ας δούμε, ολόκληρη η λεκάνη της Αζοφικής Θάλασσας είναι τώρα υπό τον έλεγχό τους, ακόμα κι αν καταφέρουν να διασχίσουν την Οδησσό στο τμήμα της Μολδαβίας και στο τμήμα της Οδησσού, η κατάσταση περιπλέκεται ακόμη περισσότερο επειδή η Ουκρανία θα αποκοπεί εντελώς από η θάλασσα.

Πώς θα κινηθεί η Κίνα στη συνέχεια;

Είναι μια μεγάλη δύναμη, μια χώρα που σκέφτεται ψύχραιμα και με σοφία και προς το παρόν παρακολουθεί την κατάσταση και δεν θέλει να συμπαραταχθεί με καμία πλευρά. Ήταν στρατηγικός σύμμαχος της Ρωσίας από την αρχή, είναι μαζί τους στον οργανισμό της Σαγκάης, κάτι πολύ σημαντικό γιατί είναι μια μορφή περιφερειακής οργάνωσης ασφάλειας. Μοιράζονται ορισμένους κοινούς στόχους και συμφέροντα σε αυτό το τμήμα, αλλά η Κίνα θα σκεφτεί πρωτίστως τον εαυτό της, επειδή τον τελευταίο καιρό αρχίζουν να αποστασιοποιούνται από αυτό που κάνει η Ρωσία, και παρόλο που είναι απλώς παρατηρητές, κατά κάποιο τρόπο δεν υποστηρίζουν αυτό που οι Ρώσοι αναλαμβάνουν επί του παρόντος.

Χθες, υπογράφηκε στις Βρυξέλλες η «Στρατηγική Πυξίδα», ένα έγγραφο στο οποίο εγκρίθηκε το μέρος στο οποίο επέμεινε η Κροατία, και αυτό είναι ότι έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον να συνεχίσουμε να υποστηρίζουμε την κυριαρχία όλων των λαών της Β-Ε. Πόσο σημαντικό είναι αυτό;

Είναι εξαιρετικά σημαντικό γιατί ήταν εκεί γιατί υπήρξαν κάποιες εν λόγω διαδικασίες που δεν οδήγησαν στη σωστή κατεύθυνση. Διαδικασίες που, ειδικά σε αυτή την κοινή οντότητα Βοσνίων και Κροατών, θα μπορούσαν να ωθήσουν τους Κροάτες ως συνιστώμενο λαό στο περιθώριο, κυριολεκτικά να τους αναγάγουν σε εθνική μειονότητα, κάτι που σε καμία περίπτωση δεν είναι καλή επιλογή. Εν πάση περιπτώσει, αυτή είναι μια πολύ σημαντική πλατφόρμα για την ανάπτυξη των μελλοντικών σχέσεων της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης, και νομίζω ότι στη βάση της μπορούν να αναπτυχθούν πολύ πιο υγιείς σχέσεις.

Σε αυτό το πλαίσιο, πόσο και πρέπει να φοβόμαστε τη διάχυση της ουκρανικής κρίσης στα Βαλκάνια;

Υπάρχουν επιλογές που, αν οι Ρώσοι τα πάνε άσχημα στην Ουκρανία, θα ανοίξει ένα δεύτερο μέτωπο υπό την πίεσή τους, υπό όρους, δηλαδή θα αυξηθούν οι εντάσεις στη Νοτιοανατολική Ευρώπη για να εκτραπεί η εστίαση από τα προβλήματα στην Ουκρανία και τη Ρωσία. Αυτό δεν θα είναι μια επιλογή σύντομα. Η σερβική ηγεσία βρίσκεται αυτή τη στιγμή σε μια μάλλον άβολη κατάσταση που γίνεται όλο και πιο αμήχανη. Είναι ωραίο να κάθεσαι σε δύο καρέκλες ενώ είναι κοντά η μία στην άλλη, αλλά όταν, όπως σε αυτήν την περίπτωση, οι καρέκλες αρχίζουν να απομακρύνονται, τότε τίθεται πολύ γρήγορα το ερώτημα για το πού θα μείνεις καθισμένος. Ούτε ο Βούτσιτς ούτε ολόκληρη η σερβική ηγεσία δυσκολεύεται και ταλαντεύεται τι θα αποφασίσει και σε ποια καρέκλα θα μείνει.

Μπορεί ποτέ να οδηγηθεί ο Πούτιν ενώπιον διεθνούς δικαστηρίου, θα δούμε ποτέ ένα τέτοιο σενάριο;

Αδύνατον! Η Ρωσία είναι μια υπερδύναμη, μια χώρα που είναι πάνω από όλα μόνιμο μέλος του Συμβουλίου Ασφαλείας με δικαίωμα βέτο. Δεν χρειάζεται να αναγνωρίσει κανένα διεθνές δικαστήριο. Αν δεν το αναγνωρίσει, δεν έχει καμία υποχρέωση απέναντι στο δικαστήριο αυτό. Ο Πούτιν είναι ο αυταρχικός ηγέτης αυτής της δύναμης και σίγουρα δεν θα επιτρέψει ποτέ του να συρθεί στα δικαστήρια.

Επιμέλεια και μετάφραση: Ντάνιελ Στάνκοβιτς, Πηγή:  vecernji.hr/vijesti/hrvatski-strucnjak – τηλεόραση Βραδινού φύλλου της Κροατίας

www.ertnews.gr



Πηγή: ert.gr