Η Ημέρα αυτή είχε καθιερωθεί ήδη από το 1981 από γυναικείες οργανώσεις, σε ανάμνηση της φρικτής δολοφονίας των τριών αδελφών Μιραμπάλ, πολιτικών αγωνιστριών από την Δομινικανή Δημοκρατία, με διαταγή του δικτάτορα Τρουχίλο στις 25 Νοεμβρίου 1960.

Σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας (ΠΟΥ), «γυναικοκτονία είναι η ανθρωποκτονία από πρόθεση γυναικών επειδή είναι γυναίκες».

Πολλές είναι οι γυναίκες που πήραν το θάρρος να μοιραστούν τις εμπειρίες τους και να μιλήσουν ανοιχτά για το θέμα της κακοποίησης του γυναικείου φύλου. Με τις δηλώσεις τους έδωσαν και δίνουν κουράγιο στις υπόλοιπες γυναίκες που βίωσαν και βιώνουν παρόμοια ή και χειρότερα περιστατικά βίας. Διαβάστε τις δηλώσεις που έκαναν στο παρελθόν για τις δικές τους εμπειρίες.

H Άννα Βίσση είχε εξομολογηθεί στο παρελθόν: «Σε μία από τις σχέσεις ένιωσα τον τρόμο. Κατέληξε να είναι επικίνδυνη για τη σωματική και την ψυχική μου ακεραιότητα. Από ένα σημείο και μετά παρέμενα καταστρώνοντας το σχέδιο απόδρασης, πώς θα καταφέρω να αποδιώξω το φόβο και να φύγω. Είχα φτάσει σ’ εκείνο το σημείο που δεν αναγνώριζα τον εαυτό μου. Ούτως ή άλλως η ‘αλλοτρίωση’ αυτή συμβαίνει και όταν σε μια σχέση το ‘θέλω να είμαι εδώ’ το αντικαθιστά το ‘δεν μπορώ να φύγω’. Μου έχει συμβεί δύο με τρεις φορές».

Και η Άντζελα Δημητρίου υπήρξε θύμα κακοποίησης λέγοντας: «Υπήρξε άντρας που με κακοποίησε, αλλά το μετάνιωσε πολύ πικρά! Ξέρεις εκείνη την παροιμία που λέει «η γλώσσα κόκαλα δεν έχει και κόκαλα τσακίζει»; Εγώ τον «χτύπησα» με τα λόγια μου και νομίζω ότι τον πόνεσα πολύ! Και εννοείται ότι δεν έμεινα εκεί! Πήγα στην αστυνομία, υπέβαλα μήνυση, άσχετα αν μετά την απέσυρα. Δεν με είδε ποτέ ξανά από τότε».

Θυμόμαστε όλοι τις δηλώσεις της Μάρως Λύτρα για τη δική της εμπειρία: «Όλα τα έχω περάσει. Και από σχέση που είχε ξύλο και από σχέση που είχε άσχημο λεξιλόγιο. Είναι δύσκολο, το ξέρω. Απλά πιστεύω ότι όλες αυτές οι γυναίκες που το βιώνουν, δεν πρέπει να μείνουν έτσι».

Η Βάνα Πεφάνη είχε δηλώσει για το ίδιο θέμα: «Η βία με κάνει και παγώνω. Την έχω βιώσει κι εγώ στη ζωή μου σε διάφορα πράγματα».

Η Ανέτ Αρτάνι είχε αποκαλύψει στο παρελθόν: «Έσπασα το κεφάλι μου. Βγήκαν τούφες από τα μαλλιά μου στα χέρια του. Η πρώτη φορά ήταν όταν με έσπρωξε μέσα σε ένα ασανσέρ. Βέβαια, ο κολλητός του ήταν εκεί. Έσπασα το κεφάλι μου. Βγήκαν τούφες από τα μαλλιά μου στα χέρια του. Η πρώτη φορά ήταν όταν με έσπρωξε μέσα σε ένα ασανσέρ. Βέβαια, ο κολλητός του ήταν εκεί».

Και η Μαίρη Λίντα υπήρξε θύμα κακοποίησης και είχε πει σε παλιότερη της συνέντευξη: «Έφυγα. Είχα τη δύναμη, όμως, γιατί είχα ένα “χρυσό βραχιόλι” στο χέρι μου, τη δουλειά μου. Είπα: “Δεν έχω ανάγκη. Γιατί να κάθομαι να δέχομαι αυτό τον εξευτελισμό; Δεν γίνεται να τρως ξύλο για το τίποτα. Δεν είμαστε ζώα. Με κακοποιούσε κάθε τρεις και λίγο. Έφυγα και μεγάλωσα το παιδί μου με αξιοπρέπεια».

Η Πωλίνα Γκιωνάκη είχε γράψει θεατρικό έργο μιλώντας για την εμπειρία της με την κακοποίηση: «Δεν μπόρεσα να ξεχάσω την ψυχολογική και σωματική κακοποίηση που έχω δεχτεί, αλλά πιστεύω ότι μιλώντας για αυτή, ελευθερώθηκα. Για το θέμα της κακοποίησης θα έλεγα πως δε μιλάμε καθόλου γιατί οι γυναίκες που δέχονται τη βία νιώθουν ντροπή και ενοχή για αυτό που τους συμβαίνει. Πιστεύω ότι αυτή η σιωπή κάποτε πρέπει να σπάσει».

Αξίζει να θυμηθούμε και τις δηλώσεις της Τάμτα: «Είχα πέσει στο παρελθόν θύμα ψυχολογικής βίας μέσα στη σχέση μου. Έχω νιώσει το φόβο να θέλω να ξεφύγω από μια κατάσταση και να μην μπορώ. Καταλάβαινα ότι αυτή η σχέση δε μου ταίριαζε, ότι ήταν λάθος, αλλά επειδή ήμουν αρκετά μικρή χρειάστηκε να περάσει χρόνος ώστε να τα βρω με τον εαυτό μου και να συνειδητοποιήσω τι μου συνέβαινε. Μόλις το κατάλαβα, πάτησα γερά στα πόδια μου και πήρα τα μέτρα που χρειαζόταν να πάρω».

Τέλος, η Νάταλι Θάνου είχε εξομολογηθεί: «Οι γυναίκες αισθανόμαστε ντροπή, όταν είμαστε κακοποιημένες. Δεν μπορούμε να το πούμε ούτε στους γονείς μας».





Πηγή:gossip-tv.gr